ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ κ. Μ Α Ρ Κ Ο Υ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΟΥΝΑΚΙΟΥ ΧΙΟΥ Κυριακή 4 Φεβρουαρίου, 11.30 π.μ.

Ἀγαπητοί μου,

Σᾶς ἀπευθύνομαι σήμερα εὑρισκόμενος στὴν Πρωτεύουσα τῆς πατρίδος μας τὴν Ἀθήνα, ἐκπροσωπώντας τὴν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπου, ὅλοι οἱ Ἕλληνες θὰ διατρανώσουμε τὴν ἀγάπη μας στὴν πατρίδα καὶ τὴν ἀνάγκη μας γιὰ ἐθνική ἀξιοπρέπεια καὶ ὑπερηφάνεια.

Ἡ Ἱστορία μας ἀποδεικνύει περίτρανα τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας. Ὁ ὅρος Μακεδονία εἶναι ἕνας καθαρά ἑλληνικός ἱστορικός ὅρος. Ἡ ἐτυμολογία τοῦ ὄρου αὐτοῦ βρίσκεται στήν ἑλληνική γλώσσα καί μάλιστα ἀπό τίς πρῶτες κιόλας πηγές της. Ἡ λέξη Μακεδονία προέρχεται ἀπό τό ἐπίθετο μακεδνός, πού σημαίνει τόν ὑψηλό, τόν ὑψίκορμο μέ δύο ἑρμηνεῖες, εἴτε γιατί οἱ Μακεδνοί, οἱ Μακεδόνες ἦταν ὑψίκορμοι, εἴτε γιατί κατοικοῦσαν σέ ὀρεινές, ἄρα σέ ὑψηλές περιοχές. Ἡ πρώτη φορά πού συναντᾶται στήν Ἑλληνική Γραμματεία τό ἐπίθετο αὐτό εἶναι ἡ Ραψωδία η΄ τῆς Ὀδύσσειας τοῦ Ὁμήρου, τοῦ πρώτου ναυτικοῦ, ταξιδιωτικοῦ κειμένου τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας. Ἄρα ἕνα ναυτιλιακό κείμενο πού μιλάει γιά ταξίδι κρύβει μέσα στούς στίχους του, στίς ραψωδίες του τή ρίζα τοῦ ὀνόματος πού ἀποτελεῖ σήμερα τήν καρδιά τῆς πατρίδας καί τοῦ ἔθνους μας. Ἡ περιοχή αὐτή εὑρίσκεται μέσα στήν πατρίδα μας γιά περισσότερα ἀπό 3.000 χρόνια. Οἱ κάτοικοί της, ὡς γνήσιοι Ἕλληνες, εἶχαν τό δικαίωμα, καί μαρτυρεῖται αὐτό στίς πηγές, καὶ μετεῖχαν στούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες στήν ἀρχαιότητα, στούς ὁποίους ἐπιτρεπόταν νά μετέχουν μόνον Ἕλληνες. Οἱ κάτοικοί της ἦταν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου ἀναγκάστηκαν νά ἔρθουν σέ πολεμικές συγκρούσεις μέ τούς βόρειους γείτονές τους. Καί ὁ Φίλιππος καί ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μέγας δὲν θὰ εἶχαν ἔρθει σέ πολεμική σύγκρουση μαζί τους ἐάν ἦταν μέτοχοι τοῦ ἴδιου Κράτους.

Ἡ ἐτυμολογία τῶν ὀνομάτων ἐκτός ἀπό τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας τόσο τῶν προσωπικοτήτων τῆς χώρας αὐτῆς ὅσο καί τῶν περιοχῶν εἶναι καθαρά ἑλληνική. Τό ὄνομα Φίλιππος εἶναι σύνθετη λέξη. Προέρχεται ἀπό τό ἀρχαῖο ἑλληνικό ρῆμα φιλῶ πού σημαίνει ἀγαπῶ καί τή λέξη ἵππος πού ὑπάρχει μέσα στά ὅμηρικά ἔπη στό χαρακτηρισμό τοῦ Ἄργους ὡς ἱπποβότοιον Ἄργος, δηλαδή Ἄργος πού θρέφει ἵππους, ἄλογα. Τό ὄνομα Ἀλέξανδρος εἶναι ἐπίσης σύνθετη λέξη ἀπό τό ἀπό τό ἀλέξω πού σημαίνει ἀπομακρύνω καί τή λέξη ἄνδρας. Τό ὄνομα Ὄλυμπος τοῦ ψηλότερου βουνοῦ τῆς Μακεδονίας εἶναι ἐπίσης ἑλληνική λέξη ἀπό τό λάμπω μέ τό αἰολικό ὕψιλον καί τό εὐφωνικό ὄμικρον μπροστά, κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐτυμολογικοῦ λεξικοῦ Hoffmann-Παπανικολάου. Τό ὄνομα Ἀριστοτέλης τοῦ Ἕλληνα φιλοσόφου Διδασκάλου εἶναι ἐπίσης ἑλληνική λέξη ἀπό τό ἄριστος, πού εἶναι ἄλλωστε καί ὁ κατεξοχήν σκοπός τῆς πορείας τοῦ κάθε Ἕλληνα, καί τὴ λέξη τέλος πού σημαίνει σκοπός, δηλαδή προορισμό. Γιά νά καταλάβουμε τήν ἀξία πού ἔχει ἡ λέξη τέλος μέσα στή ζωή μας θά σᾶς θυμίσω τήν τελευταία λέξη τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στό Σταυρό∙ ἦταν ἡ λέξη τετέλεσται ὄχι μέ τήν ἔννοια ὅτι τελείωσαν τά πάντα, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ἐξεπληρώθη ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο. Ἀργότερα μετά ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ἀλεξάνδρου καί τῶν διαδόχων του, οἱ ὁποῖοι κατά τόν Ἀλεξανδρινό ποιητή «τήν ἑλληνική λαλιά ὡς πέρα τήν Βακτριανή τήν πῆγαν» καὶ συγκεκριμένα στούς βυζαντινούς χρόνους ἔχουμε νά ἀναρριχῶνται στό θρόνο τῆς Βασιλεύουσας οἱ αὐτοκράτορες τῆς Μακεδονικῆς Δυναστείας, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε συμπεριέλαβαν στό Θέμα τῆς Μακεδονίας, διοικητική μονάδα μέσα στή Βυζαντινή Αὐτοκρατορία, κάτι θά λέγαμε στά νεότερα μὲ μία ἐπαρχία, μία Νομαρχία τοῦ Βυζαντίου, μία περιφέρεια, οὐδέποτε συμπεριέλαβαν μέσα στό Θέμα τῆς Μακεδονίας τήν ἀρχαία πόλη τῶν Σκούπων, δηλαδή τά σημερινά Σκόπια. Τό Θέμα τῆς Μακεδονίας ἐπεξετείνετο ἤ περιορίζετο πρός ἀνατολάς καὶ οὐδέποτε πρός Βορρᾶ. Οὐδέποτε, εἴτε στήν ἐποχή τοῦ Φιλίππου καί τοῦ Ἀλέξανδρου, εἴτε στήν ἐποχή τοῦ Βυζαντίου ἡ πόλη τῶν ἀρχαίων Σκούπων συμπεριελήφθη μέσα στά μακεδονικά ἐδάφη. Νὰ μνημονεύσομε ἐπίσης τὸν ἅγιο Νικόλαο τὸν Καβάσιλα, ὁ ὁποῖος μιλώντας σὲ Μακεδόνες ἀναφέρεται καὶ στὴν «ὑπόλοιπη Ἑλλάδα», προφανῶς διότι καὶ ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλλάδα. Ἐνῶ ὁ Μανουήλ ὁ Παλαιολόγος τονίζει ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῶν ὁποίων ἡγεῖται, εἶναι Ρωμαῖοι ὡς πολίτες τῆς αὐτοκρατορίας καὶ Ἕλληνες διότι κατοικοῦν στὴν πατρίδα τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Τέλος, ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική Γραμματεία ὁ ἄνδρας ὁ ὁποῖος καλεῖ τόν Ἀπόστολο Παῦλο νά μεταφέρει τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ στήν εὑρισκόμενη ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου Εὐρώπη ὁμιλώντας στήν Ἑλληνική γλώσσα κατά τό βιβλίο τῶν Πράξεων, συγγραφή τοῦ κατεξοχήν Ἕλληνα στήν περιγραφή Ἀποστόλου, τοῦ Ἀπόστολου καὶ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ, λέει στόν Παῦλο «διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Καί ὁ Παῦλος ἀπευθύνει τρεῖς ἀπό τίς Ἐπιστολές του στή γλώσσα τῶν παραληπτῶν, στήν Ἑλληνική γλώσσα, ἄρα σέ Ἕλληνες: στούς Φιλιππησίους, τούς κατοίκους τῆς Καβάλας, τῶν Φιλίππων, στούς Θεσσαλονικεῖς δύο Ἐπιστολές καί στήν ἴδια ἀκριβῶς γλώσσα θά μιλήσει στούς Βερροιεῖς, ὅπου «πολλοὶ μὲν οὖν ἐξ αὐτῶν ἐπίστευσαν, καὶ τῶν Ἑλληνίδων γυναικῶν τῶν εὐσχημόνων καὶ ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγοι».

Ἡ Ἐκκλησία ἐμμένει εἰς τήν θέση της στοιχοῦσα στό παράδειγμα πού ἔχει αἰῶνες τώρα νά μήν ἀφίσταται τῆς εὐθύνης τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, ὅτι δέν θά μπορούσαμε νά δεχθοῦμε τό καθαρά αὐτό ἱστορικό ἑλληνικό ὄνομα γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη ξένη κρατική ὀντότητα αὐτούσιο ἤ μέ τά παράγωγά του. Γιατί τό ὄνομα αὐτό, σύμφωνα μέ ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ὁ φορέας τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ. Ἐπειδή κάποιοι θέλουν νά ἰδιοποιηθοῦν ἤ καλύτερα νὰ καπηλευτοῦν τό ὄνομα τούς ἀνοίγει ἡ ἀλυτρωτική ὄρεξη. Μόνο ὅταν παραιτηθοῦν τοῦ ὀνόματος ἤ τῶν παραγώγων του, τότε θά ἀποτελεῖ ἐξασφάλιση γιά μᾶς ὅτι δέν θά ὑπάρχουν ἀλυτρωτικές βλέψεις.